Comunicación e discapacidade

[Observatorio]

'Comunicación e discapacidade'
Unha realidade desenfocada
('Communication and disability'
An out of focus reality)
María Teresa Acuña Rodríguez

Resumo: A Comunicación nos últimos anos foise configurando como un ámbito de actividade fundamental tanto para o sector privado como para as administracións públicas e as Entidades sen ánimo de lucro. Os profesionais do xornalismo sofren a ausencia dun proceso de capacitación para a cobertura da pauta relacionada coa discapacidade. Esta lagoa ten a súa orixe, por unha banda, nun currículo desfasado da grande maioría de facultades de comunicación e que se nutre da falta de interese das empresas; pero tamén, e sobre todo, porque a comunicación engloba hoxe en día actividades e funcións moi diversas, que pode desempeñar dende un xornalista ata un analista de mercados ou incluso un deseñador gráfico. Ditos factores contribúen de forma marcada a impulsar o engrenaxe da exclusión que envolve ás persoas con discapacidade. O grande desafío está en que a prensa tome conciencia da necesidade de evitar enfoques superficiais sobre o tema da Discapacidade. Existe a necesidade de artellar esforzos para capacitar a periodistas no senso de evitar que discriminen da axenda das súas reportaxes ás persoas con discapacidade, recoñecendo a urxencia desta pauta.

[José Villanueva]

En canto á capacitación dos profesionais para abordar estes temas, creo que non só se debe á formación universitaria, senón en moitos casos ao mercado laboral e ao traballo que desenvolve nos medios. Sempre pensei que os xornalistas tiñamos que entender un pouco de todo sen saber de nada. De aí radican moitos dos problemas: non existe unha verdadeira especilización porque cun contrato de seis meses nun medio, no que vas traballar facendo noticias de local de todo tipo (sucesos, política, sociedade, deportes...) é imposible tal cousas. Ademais, por moito que un se forme nunha temática, está claro que nunca vai ser un experto en canto que lle vai tocar escribir sobre mil historias.

[Mónica Abuin Baña]

Estou dacordo con José en que o mercado laboral e o traballo que se desenvolve nos medios non axuda a formar xornalistas especializados.
Pero xa non se trata de ser especializado ou experto en relación coa materia que escrebes. Iso sería o ideal pero tampouco penso que sexa imprescindible (se non falamos de medios especializados).
Penso que se cadra é máis sinxelo que todo iso. O importante é que a información sexa correcta e ter moi claro que se está a falar de persoas. Cando dicimos "minusválido", a información non é correcta e demostramos moi pouco respecto cara unha persoa. Cando dicimos xordomudo, ou linguaxe de xordos, ou linguaxe de signos, ou aínda peor, linguaxe de xestos, a información non é correcta e amosamos moi pouco respecto cara unha persoa.
Pero o que é máis importante neste momento, é que a discapacidade entre nas axendas xornalísticas. E para iso quizais non é tanto que existan xornalistas especializados coma que exista nos medios unha liña editorial clara e posicionada a ese respecto.
Un saúdo

[oscar_veloso]

Con respecto ó posicionamento de Mónica penso, que o primordial sería que os propios medios foran conscientes da realidade e tiveran un posicionamento editorial claro en primeiro lugar, en segundo lugar o ideal sería que os medios contrataran xornalistas especializados para abordar este tema, que en principio ten pouca cabida na axenda dos medios, para contribuir a socializar e concienciar á poboación con este tipo de problemáticas.

Pero repito, o fundamental e que os medios tomen conciencia e porque non dicilo, deberían apostar por contratar a algunha persoa con algún nivel de discapacidade, nas súas plantillas de persoal.

Porque eu teño un amigo que ten dificultades para atopar traballo por unha minusvalía que padece ( non no ámbito do xornalismo , pero supoño que se dará en todos os casos, e en moitos tipos de traballos... )

Asi que menos palabrerías por parte dos medios, e máis aposta por persoal que pode aportar igual ou se cabe máis ( polo seu espíritu de superación que teñen moitas destas persoas )


Un cordial saúdo.

Óscar Veloso.